Etyka i postępowanie etyczne

Intelektualizm moralny – sąd głoszący, że podejście człowieka zależy zaledwie od jego wiedzy na rzecz włości i zła. Człowiek wiedzący co dobre nie prawdopodobnie zachowywać się źle – jeżeli przeto źle postępuje, oznacza to, że jego intelekt na idea włość jest niepełna.

Sformułowanie tego stanowiska przypisuje się Sokratesowi, jaki najwyższy twierdził, że grecka αρετη (arete) – w szerokim zakresie pojmowana czystość – tożsama jest z επιστημη (episteme) – wiedzą, poznaniem naukowym.

Jak podaje Arystoteles w Etyce eudemejskiej (1216 b):

Sądził jednakowoż (Sokrates), że każda niewinność jest wiedzą, z czego wynikało, że jaki wie o sprawiedliwości, jest sprawiedliwy.

Podobnie pisze Ksenofont w swoich Wspomnieniach o Sokratesie (III 9, 5):

Sokrates mówił, że praworządność i każda inna dziewictwo jest mądrością, bo sprawiedliwe i w ogóle wszystkie cnotliwe czyny są piękne i dobre. Mówił nadal, że ani ci, którzy posiadają ich wiedzę (tj. wiedzę o cnotach), nie wybiorą w zastępstwie nich niczego innego, ani ponadto ci, którzy jej nie posiadają nie mogą ich spełniać, aliści jeżeli co więcej spróbują, to bładzą.

Konsekwencją tego poglądu było zapewnienie, że cnoty jest dozwolone się wyszkolić, nie zważając na elitarnym poglądom artystokratów, że jest pani czymś przyrodzonym. W przyszłości, dziewictwo, w charakterze tożsama z wiedzą, jest jedna i nie jest dozwolone być cnotliwym w pewnej dziedzinie, a w innej w tym momencie nie.

Przekonanie to musiało mieć przewagę do paradoksów, które dostrzegał już sam Sokrates. W Hippiaszu Mniejszym znajdujemy między innymi taki ustęp:

Bo mnie się wydaje, Hippiaszu, nieco na cacy przeciwnego aniżeli ty mówisz. Ci, którzy szkodzą ludziom i krzywdzą ich, i oszukują, i uchybiają prawu z rozmysłem, a nie nie bacząc na woli, ci mi się wydają lepsi, aniżeli ci co nie bacząc na woli. Kiedy niekiedy ponownie wydaje mi się bez ogródek w przeciwieństwie; w takim przypadku błąkam się na tym punkcie: oczywista skutkiem tego, że nie mam wiedzy.

Wybrnąć z problemu wolno wyłącznie zajmując nieludzką postawę albo-albo: kto źle czyni, nie przypuszczalnie znać; jaki wie, nie prawdopodobnie zachowywać się źle, opisaną wyżej przez Ksenofonta. Prezencja ta dostępna jest tylko (chyba że w ogóle) nielicznym. Podczas gdy zauważył Owidiusz w Metamorfozach (VII 20-21):

widzę i pochwalam to, co lepsze, jakkolwiek wybieram gorsze.

Zdecydowanymi zwolennikami intelektualizmu etycznego byli cynicy i stoicy.

Bibliografia:

• Irena Krońska, Sokrates, partia Myśli i ludzie
• Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, T. 1
• Arystoteles, Etyka eudemejska

Kategorie: Etyka • Miłość mądrości starożytna

Ten punkt wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co wypada ulepszyć, być być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych do góry niedoskonałości prosimy nie dopuścić wzornik {{Wymuskać}} z kodu tego artykułu.

Normy moralne- elementy tworzące kulturę, nakazy postępownia akceptowane w danym kręgu kulturowym, które muszą być przestrzegane przez wszystkich ludzi z danego kręgu.

Postawa moralna – jest ukształtowana w wyniku oddziaływań wychowawczych, poniekąd stała zrzeszenie wiedzy, uczuć i motywów powodujących ustosunkowanie się jednostki do zjawisk moralnych w tej rzeczywistości w której człowiek żyje a wdrażających się w działalność.

Karmienie moralne

Wychowanie moralne – wg Muszyńskiego jest to sprawa sądowa wychowania i rozwijania w jednostce gildia ułatwiających jej seks z innymi osobami, postawy mające na celu dobro innych ludzi i ogólny profit, aktywne doskonalenie siebie przez prace na przedmiot społeczeństwa.

Wychowanie moralne nie jest dziedziną autonomiczną, jednak pozostaje w związku z innymi dziedzinami wychowania. Muszyński wyróżnia: 1) etap anomii moralnej: · krok amoralizmu – zachowania dziecka w tym okresie są niemoralne, albowiem ono nie posiada świadomości moralnej i z tego powodu społeczność zachowania akceptuje, 2) krok heteronomii · logocentryzm – pociecha nie jest zdolne do rozumienia cudzych stanów psychicznych i zachowuje się jeno na rzecz uzyskania własnych korzyści i tak aby uciec kary, · naginanie się – polega na uleganiu presji grupy w celu uzyskania akceptacji, 3) etap socjonomii moralnej · konwencjonalizm cny – człowiek identyfikuje się z normami moralnymi uznawanymi przez inne osoby, które są znaczące, 4) krok autonomii moralnej · etap pryncypializmu moralnego – zespół uznaje normy moralne za własne i dąży do przestrzegania ich w rozwiązanie bezwzględny. Oddział jest niezwykle krytyczna przy wszystkich innych osób, które przekraczają normy moralne i ów sekwencja przypada na jednostkę, w którym starała się pani decydować pewne dylematy moralne (15 – 17 lat), · stadium racjonalizmu moralnego – placówka zaczyna ocenić zasady funkcjonowania norm moralnych w społeczeństwie, jednakże również zaczyna docenić kompleksowość egzystencji ludzkiej, zaczyna oszacować zależności międzyludzkie, uznaje relatywizm przyzwoity na rzecz włości innych ludzi, · krok idealizmu moralnego – zespół rozwija własny organizm cny na podstawie zinternalizowanych wartości i wartości są w tym miejscu punktem odniesienia na rzecz własnego postępowania i oceny postępowania innych ludzi. Placówka jest tu w pełni uświadomiona, że kończąc tę fazę osiąga w swoim rozwoju.

Piaget udowodnił,że bieg przyzwoity człowieka przebiega(podobnie gdy postęp niepowierzchowny) w stadiach. 1) W etap pierwszym ,tzw.”stadium realizmu moralnego” dzieci charakteryzuje automatyczne posłuszeństwo poniżej zasad ,bez rozumowania bądź oceniania.Dziecko traktuje wszystkie dorosłe osoby mające estyma jak wszechpotężne i stosuje się do nałożonych przez nie zasad,nie kwestionując ich słuszności.W tym krok dzieci oceniają czyny w charakterze dobre albo złe biorąc poniżej uwagę dość ich konsekwencje aniżeli ukrytą za nimi motywację.Zupełnie pomijają myślenie czynu ,a czynią to skoro po prostu w inny sposób nie potrafią ,takie po prostu są prawa rozwoju moralnego. 2)W etap drugim (ok.7 - 12 rokiem życia) dzieci oceniają zachowania biorąc przy uwagę jego intencje.W tym etap pojęcia dzieci o tym co słuszne zaczynają się zmieniać.Surowe i nieelastyczne pojęcia włość i zła przejęte od rodziców z umiarem ulegają modyfikacji,w jej wyniku potomek uznaje np. że okłamywanie w niektórych sytuacjach jest usprawiedliwione i przeto niekoniecznie złe.Dziecko potrafi w tym momencie albowiem przyglądać się na świat z różnych punktów widzenia ,a to na efekt rozwoju intelektu.

Według Piageta, Kohlberga bieg zacny zależy od rozwoju umysłowego, alias od intelektu.Przebiega w dających się zaplanować stadiach, odpowiadających stadiom rozwoju intelektualnego. W miarę kiedy zmieniają się zdolności spostrzegania i rozumienia, rozwijający się człowiek wchodzi na przewyższający szczebel rozwoju moralnego. Jak postęp mentalny osiągnie szczebel dojrzałości, taki również ma obowiązek być kategoria rozwoju moralnego. W innym przypadku osobę uważa się za moralnie niedojrzałą, będącą wobec względem jednej ze sfer rozwojowych na poziomie dziecka.

Jeśli chce się zdobyć prawdziwą etyka ,postęp uczciwy musi tulić duet odrębne fazy : bieg postępowania moralnego i bieg pojęć moralnych. Wiedza samych dopiero co zasad moralnych nie gwarantuje moralności postępowania ,jako że behawior jest motywowane innymi czynnikami aniżeli mądrość. Presje społeczne ,rozwiązanie ich traktowania przez innych,posiadane pragnienia i coraz dużo innych czynników ma działanie na to kiedy się człowiek zachowa podczas gdy będzie musiał doprowadzić do realizacji wyboru. Z tej przyczyny do rozwoju moralnego niezbędna jest również etap intelektualnego uczenia się pojęć moralnych ,zasad tego co dobre a co złe w abstrakcyjnej, zwerbalizowanej formie. A na efektywność takiej nauki wypada wyczekiwać aż człowiek będzie uzdolniony do intelektualnego uogólniania i przenoszenia zasad postępowania z jednej sytuacji na inną. Wówczas uogólnione pojęcia moralne ,będące odzwierciedleniem wewnętrznym wartości społecznych jest dozwolone wymienić wartościami moralnymi.

Kohlberg ujmuje postęp przyzwoity w ramach trzech poziomów: 1.Poprzednio umowny (stulecie przedszkolny i młodszy stulecie oświatowy). Wyróżnia się tu:stadium „kary i posłuszeństwa” oraz :relatywizm instrumentalny”. 2. Typowy-13-16 rok kalendarzowy życia. Wyróżnia się tu:stadium „dobry chłopiec/dziewczyna”, faza „prawo i porządek”. 3. Postkonwencjonalny-po 16 roku życia do 20 roku życia. Wyróżnia się tu: krok „umowy społecznej i legalizmu” krok „uniwersalnych zasad sumienia”.”Dobry chłopiec/ pensjonarka” Każda działanie jest oceniana jak włość bądź zła. Bierze się wobec uwagę intencje jednostki, nie dopiero co konsekwencje danej czynności. Behawior zgodne z ogólnie przyjętymi normami społecznymi i rodzinnymi. „prawo i porządek”Podobnie podczas gdy w etap poprzednim reguły i normy społeczne muszą być postrzegane. Przejawia się oszacowanie na rzecz autorytetów.

Kategoria: EtykaUkryta kategoria: Artykuły wymagające dopracowania

Taktowny żart (gr. εὐτραπελία, eutrapelia) - w etyce Arystotelesa dziewictwo stanowiąca złocisty środek między błazeństwem a nieokrzesaniem. Wydaje się, że obecnie uprzejmy numer, klaunada i nieokrzesanie uznaje się zwykle za fakty pozaetyczne. Pogląd taktownego dowcipu wywarło wydatny oddziaływanie na średniowieczne i wczesnonowożytne pogląd dworności, z którym było podobnie w owych czasach utożsamiane.

W siódmym rozdziale II księgi Etyki nikomachejskiej (1108 a) Arystoteles odnosi pogląd taktownego dowcipu do przyjemności tkwiącej w zabawie i żartach - niedostatek umiaru w tej przyjemności to o do tego stopnia jest on nadmiarem wygłup (i “kpiarstwo”), o tak jak jest on niedomiarem nieokrzesanie (i “niedostatek zmysłu humoru”).

Pojęciu taktownego dowcipu omówione jest szerzej w ósmym rozdziale księgi IV Etyki nikomachejskiej (1127 b i nn.). Arystoteles zauważa, że w życiu ludzkim w ramach odpoczynku istnieją rozrywki i żarty. Twierdzi, że w dziedzinie rozrywek i żartów istnieją reguły stanowiące o tym, podczas gdy powinno się wygłaszać przemówienie i czego należy być posłusznym. W stosunku do złotego środka jakim jest uprzejmy żart wykroczeniem prócz te reguły jest prostackie klaunada, hobby wywołania śmiechu obojętnie od zasad przyzwoitości. Wykroczeniem prócz te reguły jest również niedostatek ogłady, nieokrzesanie rozumiane w charakterze pozbawienie zmysłu humoru powodowane niedostateczną giętkością charakteru. W przeciwnym razie aniżeli (z reguły) teraz, gibkość charakteru Grecy uznawali za cnotę, z powodu czemu mogli potwierdzić charakterystyczne na rzecz barbarzyńców nieokrzesanie za wadę etyczną.

W równoległy fortel wyobrażenie taktownego dowcipu omawia trzydziesty podział I księgi Etyki wielkiej (1193 a) (”A stateczny numer jest zachowaniem umiaru między błazeństwem a nieokrzesaniem i dotyczy żartów”), w sąsiedztwie czym wprowadza się tu odcień dwóch znaczeń terminu “polityczny kawał”: pierwsze danie to rzemiosło taktownego żartowania, drugie to wprawa znoszenia taktownych żartów. “Klown” uważa, że jest dozwolone mu naśmiewać się każdego i całość, “człowiek niegrzeczny” nie pozwala, by żartowano z niego, ani już sam nie żartuje, a na żarty reaguje gniewem.

Kategorie: Filozofia starożytna • Sposób postępowania • Antropologia filozoficzna • Fumy

Ten paragraf dotyczy pojęcia etycznego. Zobacz również: Zemsta.

Zemsta - represja na osobie ewentualnie grupie za doznane poprzednio zło. Vendetta prawdopodobnie być podobnym sprawiedliwą karę za winy, mimo to jej motywem nie jest dobro społeczeństwa, niemniej jednak osobista chęć odegrania się na przeciwniku. Mściciel chce, tak aby jego frajer cierpiała owszem samo czy też z większym natężeniem aniżeli on i w życiu więcej nie mogła poczynić tego samego zła jemu ewentualnie bliskim mu osobom.

Etyczność zemsty była rozważana przez filozofów. Niektórzy myśliciele sądzili, iż pełni płeć nadobna pozytywną rolę, bo groza zanim odpłatą za winy powstrzymuje złe osoby zanim dokonywaniem nieetycznych czynów utrzymując w społeczeństwie słuszność. W pewnych kulturach przeważa opinia, iż odwet powinna być wysoko w wyższym stopniu dotkliwa na rzecz jej ofiary aniżeli wyrządzone poprzednio zło, iżby zniechęcać potencjalnych złoczyńców. Jej przeciwnicy uważają tymczasem, iż do niczego nie prowadzi, ponieważ podmiot nią dotknięta (bądź jej przyjaciele) przypuszczalnie mieć chęć odpłacić się tym samym i właśnie w nieskończoność.

W Kodeksie Hammurabiego odwet została ograniczana do równej odpłaty za doznane krzywdy zgodnie z zasadą “narząd wzroku za gała, zębisko za zębisko”. Taka wzorzec etyczna miała na celu płot wendety, prowadzącej do narastającej spirali przemocy między mszczącymi się na sobie członkami wrogich klanów.

W niektórych religiach staranie do zemsty stało się sprzeczne z normami nakazującymi wybaczanie wrogom doznanych od nich krzywd. Chrześcijanie w modlitwie Ojcze polski zwracają się do Boga słowami:

i odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom;

Kategoria: EtykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Ubóstwo – niewinność moralna, która polega na pozostawaniu oderwanym od potrzeb materialnych i dóbr ziemskich. Pole materialna na rzecz ludzi żyjących cnotą ubóstwa jest drugorzędna, a na najwyższy program wysuwają oni sferę duchową. Przykładem przedchrześcijańskim praktykowania cnoty ubóstwa jest m.in. Diogenes z Synopy.

Prawdziwe, świadome nędza prowadzi do szczęścia. “Siła robocza nastawieni do życia materialistycznie, gdy pokazują badania, są mniej szczęśliwi od pozostałych”.

W chrześcijaństwie

W chrześcijaństwie praktykowanie cnoty ubóstwa stanowi rezonans wielu wezwań ewangelicznych, m.in. “Nie możecie posługiwać Bogu i Mamonie” (Mt 6, 24) natomiast “Owszem wobec tego pies z kulawą nogą z was, jaki nie wyrzeka się w sumie, co posiada, nie przypuszczalnie być moim uczniem” (Łk 14, 33).

Ubóstwo chrześcijańskie nie polega na niedostatku azali biedzie, właśnie kiedy świat chrześcijański nie polega na odrzuceniu świata materialnego (to kacerstwo tzw. manicheizmu).

Ubóstwo polega na szanowaniu tego, co się posiada, na umiejętności dzielenia się z innymi. Na rzecz osoby wierzącej sprawy materialne są ważne, natomiast nie powinny zasnuć jej prawdziwego celu życia. Wyraźnie bryndza chrześcijańskie stoi w opozycji pod postawy konsumpcjonizmu.

Przypisy

1. ↑ “Materialiści częściej popełniają samobójstwa w czasach kryzysu”, spotkanie z Marcinem Florkowskim, psychologiem, terapeutą, wykładowcą Uniwersytetu Zielonogórskiego, Republika, 10-10-2008, s. 2.
2. ↑ http://www.pismaescrivy.org/book/rozmowy-punkty-110.htm

Kategorie: Etyka • Teologia chrześcijańskaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Normy moralne - elementy tworzące kulturę przez stabilizację systemu społecznych interakcji, jaki został osiągnięty na drodze modyfikacji postaw i kategoryzacji.

Z normami moralnymi Freud łączył superego. Krytykę badań Freuda przeprowadził Talcott Parsons, zarzucając mu między innymi: za wąskie ankieta norm moralnych (podług Freuda właśnie one są strukturami osobowości, zdaniem Parsonsa – wszystkie inne zestaw kultury), azaliż symplifikacja przedmiotu badań (Freud badając powiązania między osobowością jednostki, a jej sytuacją nie uwzględnia interakcji społecznych). Maria Ossowska pogrupowała je i ujęła w siedmiu punktach.

1. Normy moralne w obrębie naszego biologicznego istnienia.
2. Normy moralne w obrębie godności.
3. Normy moralne w obrębie niezależności.
4. Normy moralne w obrębie prywatności.
5. Normy moralne służące potrzebie zaufania.
6. Normy moralne strzegące sprawiedliwości.
7. Normy społeczne łagodzące konflikty społeczne.

Normy moralne związane są również z religią i etyką.

Kategoria: Etyka

Ten punkt został usytuowany na listowie stron do przeniesienia do Wikisłownika.
Ażeby zidentyfikować powody umieszczenia go na tej listowie i bądź ugościć dyskusję ponad pozostawieniem go na Wikipedii, przejdź do okolica Artykuły do przeniesienia do innych projektów. Zazwyczaj w ów wyjście oznacza się hasła, posiadające tylko krótką, słownikową definicję.

• Jeżeli określenie jest słownikowa, jest dozwolone parol powiększyć, iżby miało ono natura encyklopedyczny. Zobacz Wikipedia:Encyklopedyczność.
• Jeśli wyraz jest uniwersalnie znane, a obiekt umysłowy hasła to linia prosta określenie, w zastępstwie niniejszego szablonu użyj {{ek}}.
• Bardzo dużo wpisów o słownikowej postaci to NPA. Sprawdź w wyszukiwarce internetowej, azali nie popełniono plagiatu, i chyba że racja jest, wstaw wzornik {{ek}}.

Przyzwoitka - starsza podmiot towarzysząca młodej kobiecie na rzecz przyzwoitości, stojąca na straży czystości i przestrzegania norm moralnych. Dziś epitet to ma właściwie cechowanie żartobliwe, archaiczne.

Kategorie: Artykuły do przeniesienia do Wikisłownika • Dobre wychowanie • Moralność

Sytuacjonizm moralny - pozycja etyczne uzależniające ethos działania od wymogów konkretnej sytuacji i tym samym negujące użyteczność generalnych norm postępowania (np. “nie kłam” w sytuacji, jak niedoszły morderca spyta nas o kryjówkę swej niedoszłej ofiary - w tamtym czasie właściwie odrzucimy aksjomat prawdomówności, iżby ją chronić).

Nazwa sytuacjonizm odnosi się również do jednego z ruchów społeczno-artystycznych.

Kategoria: Etyka

Kazuistyka (łac. casus oznacza przypadek)

Sygnowanie potoczne

Potocznie kazuistyka to wywód sofistyczne, słuszne dopiero co jak gdyby, nader naciągane, “z hakiem”. Kazuistyką nazywa się również czasem (w większości wypadków w medycynie, choć nie właśnie) recenzja jakiegoś problemu w sąsiedztwie użyciu szczegółowych przykładów, np. istnieje pozycja bibliograficzna Jerzego Sochy i Józefa Ryżko przy tytułem “Kazuistyka gastroenterologiczna u dzieci”, ewentualnie publikacja pana Krzyżowskiego pt. “Kazuistyka psychiatryczna”.

Prawo

W niezupełnie mianem kazuistyki określa się jedną z metod formułowania zasad i przepisów, polegająca w większym stopniu na przewidywaniu szczegółowych przypadków aniżeli na wyznaczaniu i wytyczaniu uniwersalnych zasad.

Religia

W katolicyzmie kazuistyka była tradycją, sposobem myślenia, wyjątkowo rozpowszechnionym przez jezuitów, nazywaną oraz gradacją grzechów. Kazuiści chcieli przydzielić ścisłą granicę między grzechem ciężkim, a grzechem lekkim, z którego nie wypada się spowiadać. Kazuiści zakładali również, że wina w zasadzie nie był przedtem ciągle… Jeśli np. osobistość mówił Nie zrobiłem tego, a właśnie no to zrobił, chociaż w myśli dopowiedział sobie zanim się urodziłem to nie popełniał grzechu kłamstwa.

Inne przykłady:

• Sędziemu nie można bractwo pieniędzy za wymierzanie sprawiedliwości - niechybnie że przyjął je dopiero co jak oznakę szczodrobliwości, nie musi wszakże odtwarzać ich, jeżeli wziął je za werdykt niesprawiedliwy;
• “Nie mamy obowiązku utrzymywać przyrzeczeń, chyba że nie mieliśmy takiej intencji od samego początku” - o. Escobar;
• Posiadanie pieniędzy jest prawowite, poniekąd jeżeli uzyskane one zostały sposobami właśnie niegodziwymi kiedy niedochowanie wierności azali morderstwo

Teologia powstała na kazuistyce nazywana jest semipelagiańską, czy też również łatwego chrześcijaństwa, azaliż szerokich bram raju. W opozycji do kazuistyków pozostawali janseniści.

Kategorie: Teologia chrześcijańska • Sposób postępowania • Jezuici

Deontologia (ang. deontology, zrazu “sposób postępowania prywatna” (Jeremy’ego Benthama), z gr. déon - to, co niezbędne, właściwe; obowiązek i logos - mowa, słowo) - to lekcja o powinnościach i obowiązkach. Jest to oddział etyki, chwytający się postępowaniem moralnym i klasyfikujący uczynki w kategoriach moralnych.

Wyróżnia się plus deontologię lekarską. Stanowi płeć słaba reprezentatywny przepisy postępowania moralnego lekarzy w stosunku do:

• pacjentów,
• innych lekarzy,
• badań naukowych (np. na małpach).

Deontologia lekarsko-weterynaryjna określa prawo postępowania moralnego lekarzy weterynarii poniżej swoich pacjentów, alias zwierząt, badań na zwierzętach, a oraz poniżej innych lekarzy weterynarii.

Zobacz też

• Kodeks Etyki i Deontologii Weterynaryjnej
• Kodeks Etyki Lekarskiej

Kategoria: EtykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów