Moralność Kościoła katolickiego to zasady życia chrześcijańskiego, których celem jest zdobycie zbawienia. Kiedy pisał Jan Paweł II w Veritatis gloria, jest to kontrakcja na sondowanie „Nauczycielu, co dobrego mam postępować, tak aby przyjąć byt wieczne?” (Mt 19, 16).
Kościół twierdzi, iż zasady moralne mają twarz bezstronny, bo pochodzą od Boga-Miłości; system prawny Boże i naturalne jest niezmienne.
W chrześcijaństwie podstawą moralności jest podmiot Jezusa Chrystusa. Sposób postępowania chrześcijańska jest moralnością kazuistyczną (rób to, nie rób tego), atoli polega na wzroście w cnotach, nadprzyrodzonych (ze względu łasce, od chwili chrztu) i ludzkich.
Wskazania na rzecz moralności człowieka zawarte są w samej naturze człowieka (tzw. system prawny naturalne), a dodatkowo – ze względu Objawieniu – w Piśmie Świętym i w Magisterium Kościoła.
Ze Starego Testamentu nieprzemijający oblicze ma dziesięć przykazań. W Nowym Testamencie etyka skupia się na przykazaniu miłości i nauce Ośmiu błogosławieństw. Przede wszystkim wprawdzie przykładem jest integralne byt Chrystusa, doskonałego człowieka.
Dziełem traktującym o moralności w Kościele katolickim jest m.in. encyklika Jana Pawła II – “Veritatis Chwała”. O moralności pisali m.in. Św. Augustyn, Św. Tomasz z Akwinu, a większa część współczesnych Papieży. Jedną z ciekawszych encyklik dotyczących pewnych zagadnień moralnych jest dodatkowo Humanae Vitae Pawła VI.
Choć człowiek żyje we wspólnocie, etyczna zadłużenia ma zasadniczo oblicze osobny, byt moralne kierowane jest przez jednostkowe skrupuły, umysł i wolę. Polemizując z popularnymi w obecnej kulturze opiniami katolicy twierdzą, iż zasady moralne mają twarz rzeczowy – system prawny Boże i naturalne jest niezmienne. Ma ono twarz zalecany (przepis miłości bliźniego, a wówczas miłości w małżeństwie, rodzinie, w społeczności).
Zasady moralne obowiązują owszem w sferze osobistej, kiedy politycznej i gospodarczej (społeczna morał Kościoła). Kościół rzymskokatolicki uważa w takim przypadku, iż prawdopodobnie szacować zarówno jednostki, gdy ustroje, prawa i władze poniżej kątem wierności zasadom moralnym. Potępia w szczególności zabijanie, obok czym w charakterze zabijanie rozumie również przerywanie ciąży i eutanazję. Morał Kościoła dopuszcza dodatkowo w wyjątkowych przypadkach karę śmierci, która przenigdy nie była zakazana przez Kościół i papieży. Potępia również pozbawianie własności, niewola, zachowania seksualne nie prowadzące bez owijania w bawełnę do prokreacji (m.in. masturbację, petting), antykoncepcję, związki płciowe przedtem zawarciem małżeństwa, rozbijanie rodzin przez zdrady i rozwody (choć prawdopodobnie stać się stwierdzona w uzasadnionych przypadkach tzw. nieważność małżeństwa od początku jego zawarcia), w szerokim zakresie rozumianą “deprawację seksualną”.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/encykliki/veritatis_1.html
- ↑ http://www.opoka.org.pl/slownik/katolicyzm_mw.html
- ↑ Cofreces Merino E., Garcia de Haro R., Telogia moralna fundamentalna, Firma wydawnicza M, Gród podwawelski 2004.
Kategorie: Kościół rzymskokatolicki • Sposób postępowania
