Etyka i postępowanie etyczne

Areté (gr. ἀρετή) - z reguły nauka zawodu ów tłumaczy się w charakterze “niewinność” (rzadziej i najczęściej drzewiej dodatkowo jak “bohaterstwo” ewentualnie “męstwo”), wszak jego dokładne przetłumaczenie sprawia przeszkoda, bo w różnych czasach proch różne znaczenia. Zrazu oznaczał męstwo, tytanizm, później użyteczność (szansa) człowieka i każdej swoją drogą rzeczy do spełniania swojego właściwego zadania, w końcu tudzież zaletę moralną, alias cnotę.

Platon w Państwie wyjaśnia, iż każda przedmiot ma specyficzne na rzecz siebie działanie, tzn. aktywność, które płeć nadobna (bądź płeć słaba lepiej aniżeli wszystkie inne) przypuszczalnie realizować, np. na rzecz noża jest przedtem cięcie, na rzecz oka widzenie, na rzecz ucha słyszenie. Wianek jest tedy tym, z powodu czego każda obiekt wypełnia w pierwszy fortel właściwe sobie aktywność. Istnieje wobec tego niewinność noża (jest nią to, iż poprawnie tnie), oka, ucha itd. Dziewictwo człowieka jest wówczas dopiero co i jedynie nieplanowanie szczególnym owej cnoty, którą mają wszystkie rzeczy.

Ewolucja pojęcia areté jest widać odbiciem przemian w życiu społeczeństw greckich, a to jest ich demokratyzacji, z którą wiązało się rozpowszechnienie kultury duchowej, literatury, sztuki, nauki.

Kategorie: Etyka • Miłość mądrości starożytna

Etyka nikomachejska (gr. ἠθικὰ Νικομάχεια, ēthiká Nikomácheia) - dzieło sztuki Arystotelesa, najpełniejsza objaśnienie poglądów etycznych stworzonego przez niego systemu filozoficznego.

Spis treści

• 1 Datacja utworu
• 2 Tytuł i budowa dzieła
• 3 Tłumaczenia
• 4 Bibliografia
• 5 Przypisy

//

Datacja utworu

Nieznana jest termin powstania Etyki nikomachejskiej. F. Nuyens śledząc sprawa sądowa perspektywiczny myśli Arystotelesa datuje jej zryw na pozostały trwanie twórczości Arystotelesa, tj. pośrodku latami 347-330 p.n.e., w charakterze iż prezentuje upodobania pośrednie w nauce na materia duszy między proplatońską Etyką eudemejską a antyplatońskim traktatem O duszy.

Tytuł i konstrukcja dzieła

Etyka nikomachejska nie została wydana za życia Arystotelesa. Nie miała podobnie w tamtym czasie postaci jednolitego traktatu, stanowiąc zbiór wykładów.
Tytuł Etyki nikomachejskiej pochodzi od Nikomacha, syna Arystotelesa, jaki naokoło 300 p.n.e. dokonał jej podziału na X ksiąg i wydał ją.

W niektórych przekładach Etyki na współczesne języki powielany jest tytuł łacińskiego przekładu Ad Nicomachum, co jest błędne z uwagi na kompilację i publikacja dzieła po śmierci autora, podczas gdy i faktyczny stan rzeczy iż w IV wieku p.n.e. nie istniał konwenans dedykowania utworów.

Struktura nadana dziełu przez Nikomacha czyni je niespójnym. Poszczególne księgi nie są podzielone wedle zagadnień, a omawiają dwoje odrębne tematy (kiedy lektura VII mówiąca o opanowaniu i o przyjemności), czy też w przeciwieństwie - jedno kwestia rozbite jest pośrodku dwójka księgi (podczas gdy rozprawa naukowa o cnotach pocięty pośrodku księgi VIII i IX).

Umieszczenie w Etyce nikomachejskiej podobnych, a choć rozbieżnych między sobą tekstów, podczas gdy dwa niezależne od siebie rozprawy o przyjemności (ks. VII, 11-14 i ks. X, 1-5) wskazuje, iż kompilator posługiwał się pismami Arystotelesa z różnych okresów jego twórczości.

Tłumaczenia

Etyka nikomachejska doczekała się ogromnej ilości tłumaczeń i komentarzy w wielu językach.

Pierwsze całościowe, anonimowe tłumaczenia Etyki nikomachejskiej na łacinę ukazały się w połowie XII wieku. Pierwszym tłumaczeniem na dyskurs nowożytny był język francuski tłumaczenie Opar Oresme’a z 1371.

Pierwszym fragmentarycznym przekładem na dyskurs własny był translacja Sebastiana Patrycego z 1618. Pierwszym - i kiedy dopóty jedynym - całościowym polskim tłumaczeniem Etyki nikomachejskiej jest translacja Danieli Gromskiej z 1955.

Bibliografia

• Arystoteles, Etyka nikomachejska, zbiegowisko. Daniela Gromska, Firma wydawnicza Naukowe PWN, Gród nad Wisłą 2007, ISBN 978-83-01-15172-0

Przypisy

1. ↑ Autorstwo tego utworu bywa niemniej kwestionowane

Kategorie: Filozofia starożytna • Moralność

Imperatyw ostateczny - dogmat etyczna, którą wolno przedstawić m.in. w podejście kolejny: “powinno się zachowywać się nieustannie według takich reguł, co do których chcielibyśmy, ażeby były one stosowane przez każdego i zawżdy”. Nauka zawodu filozoficzny utworzony przez Immanuela Kanta.

Kant definiuje ją na różne sposoby. Najprostszy cytowany jest u dołu (w oryginale):

• „Handle nur nach derjenigen Maxime, durch die du zugleich wollen kannst, dass sie ein allgemeines Gesetz werde.“

w tłumaczeniu:

• „Postępuj nieustannie podług takiej maksymy, abyś mógł jednocześnie mieć ochotę, by stała się białogłowa podstawą powszechnego prawodawstwa.“

Kategorie: Etyka • Miłość mądrości nowożytna • Miłość mądrości niemieckojęzyczna

SRI (z ang. Socially-Responsible Investing, inaczej społecznie odpowiedzialne inwestowanie, nazywane także “zrównoważonym” inwestowaniem bądź “etycznym” inwestowaniem, to takie inwestowanie, które dąży w równym stopniu do maksymalizacji zysku, co do osiągnięcia włość społecznego. Inwestorzy społecznie odpowiedzialni uprzywilejowują w swoich decyzjach inwestycyjnych te przedsiębiorstwa, które praktykują ewentualnie promują takie zasady, kiedy zrównoważony postęp, straż środowiska, obstawa praw konsumenta, prawa człowieka azali zróżnicowanie. Niektórzy (niemniej jednak nie wszyscy) unikają współpracy z biznesem zaangażowanym w określone branże, takie kiedy tytoniowa, alkoholowa, militarna itp.

SRI to cudaczność integralny, co jest konsekwencją tego, że integralny jest tenże firma, którego międzynarodowe interesy wspierane są przez inwestorów “odpowiedzialnych społecznie”. Pospołu z ekspansją inwestycji zagranicznych zwiększył się także rozmiar oddziaływania produktów SRI. Ich szczebel wzrasta zarówno w krajach rozwiniętych, kiedy i rozwijających się. Za tym trendem podążają różne organizacje handlowe, takie podczas gdy Arena Społecznego Inwestowania w Stanach Zjednoczonych. W 2006 roku, Oprogramowanie Środowiskowy Organizacji Narodów Zjednoczonych ogłosił “Zasady Odpowiedzialnego Inwestowania”. Tworzą one ramy wspomagające inwestorów we włączaniu czynników społecznych i środowiskowych do swojej działalności inwestycyjnej.

Zobacz także

• Społeczna zadłużenia biznesu
• Zrównoważony rozwój
• Etyka biznesu

linki zewnętrzne

• Zasady Odpowiedzialnego Inwestowania
• Danske Pula a SRI

Kategorie: Zarządzanie • Inwestycje • Sposób postępowania

Naturalizm moralny - przeświadczenie filozoficzny wtajemniczony przez sceptyków, wywodzący normy moralne z właściwości natury ludzkiej, uznający czyny zgodne z naturalnymi popędami ludzkimi za dobre. Wg naturalizmu etycznego pewne zasady moralne wynikają ze wspólnych na rzecz większości osobników homo sapiens gildia psychiki, równolegle racjonalnie tłumacząc potrzebę ich zachowania w życiu.

Kategoria: Etyka

Alegoria godności z dzieła Cesarego Ripy Iconologia.
świniarz dźwigająca cenną i ozdobną, tymczasem ciężką skrzynię.
Nazwa rodowa związana z kierowaniem sprawami publicznymi jest ciężarem, kto człowiek dźwiga.

Spis treści

• 1 Nazwa rodowa człowieka jak wyobrażenie filozoficzne
• 2 W sensie prawnym
  • 2.1 W polskiej Konstytucji
  • 2.2 W polskim Kodeksie Cywilnym i Kodeksie karnym
  • 2.3 W nie całkiem Unii Europejskiej
  • 2.4 W niezupełnie międzynarodowym
• 3 Zobacz też
• 4 Pisarstwo przedmiotu

//

Nazwisko człowieka jak wyobrażenie filozoficzne

Godność człowieka (dignitas hominis) powinno się do podstawowych zagadnień antropologii filozoficznej, a podejście rozumienia tego pojęcia wywiera istotny oddziaływanie na rozstrzygnięcia szczegółowych problemów etycznych. Powstało tymczasem w dziejach filozofii mrowie definicji godności - na dzień dobry wolno ją urobić w charakterze taką wewnętrzną właściwość osoby ludzkiej, która zawiera się w droga wymagany w jej strukturze bytowej i przez którą podmiot ludzka istnieje jak zamierzenie, nie w charakterze lekarstwo działania.

Pierwsze koncepcje godności, ukształtowane w starożytnej Grecji, wyrażały ją we wzorcu etycznym arystokraty i wojownika. W dziełach Homera, Pindara azali Teognisa o tym, który jest utalentowany i szanowany, a jaki zły i bezwstydny, decyduje ród. Najlepsi, przedstawiciele arystokracji, cieszą się szczególnymi przywilejami wynikającymi z ich godności, takimi gdy wachlarz, głośne imię itp. Nazwisko jest w takim razie dokładnie związaną z przywilejami stanowymi miarą osobistej dzielności konkretnej jednostki, miarą doskonałości człowieka, rozumianą jak spełnianie wzorca osobowego arystokraty i wojownika.

Według Arystotelesa nazwisko to czystość ujmowana w charakterze złoty medykament między wadami zarozumialstwa i służalczości. Zgodnie z filozofią chrześcijańską nazwisko człowieka wynika z tego, iż jest on stworzony “na wizja i konwergencja Boga”. W świetle humanizmu chrześcijańskiego nazwisko jest własnością powszechną, nieredukowalną, niezbywalną i nadprzyrodzoną. Ktokolwiek człowiek jak imago Dei uczestniczy w absolutnym Dobru, jest racjonalny i wakujący, powołany do stałego doskonalenia się. Wedle św. Tomasza z Akwinu ideał człowieka wynikająca z jego godności określa jego wyjście istnienia i znaczenie rozwoju. Wybieg istnienia osób jest “najgodniejszy” ze wszystkich bytów stworzonych, jak iż podmiot obdarzona jest wolnością wyboru. O tym, iż o godności i wielkości człowieka świadczy jego samodzielność, mówił i humanizm renesansowy, głównie Pico della Mirandola.

Immanuel Zakładka, definiując nazwisko, stwierdził, iż człowiek nie przypuszczalnie być w życiu środkiem do jakiegoś celu, mimo to stale musi być celem samym w sobie. Wedle Skinnera, twórcy behawioryzmu, nazwa rodowa to możliwość uniknięcia nieprzyjemnych bodźców. Wszelkie kierunki naturalistyczne w rozumieniu godności człowieka przeciwstawiały się koncepcji chrześcijańskiej, podług której nazwisko ludzka ma źródła nadprzyrodzone - widziały nazwa rodowa człowieka jak własność nabytą. David Hume (O dostojeństwie i mierności natury) ujmuje miano rodowe jak jedną ze sprawności natury ludzkiej, inaczej jak jedną z cnót. Nazwa rodowa osobista jest ważnym pojęciem dodatkowo w filozofii Nietzschego, Kierkegaarda i Marksa. Koncepcje tych filozofów łączy to, iż ujmują one nazwisko jak uwaga ekspresji człowieka, kształtowane w wyniku jakiejś formy wyzwolenia - wyzwolenia moralnego i wolitywnego (Nietzsche), społeczno-ekonomicznego (Marks) azali podobnie egzystencjalnego (Kierkegaard).

W sensie prawnym

W polskiej Konstytucji

Polska Ustawa zasadnicza obecnie w swojej preambule stwierdza egzystencja przyrodzonej godności człowieka. Art. 30 Konstytucji charakteryzuje ją jak przyrodzone, niezbywalne i nienaruszalne źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest jedyną konstytucyjną wartością, która nie przypuszczalnie być wąska i jedną z klauzul generalnych stanowiących podstawę interpretacyjną całego systemu prawa.

Trybunał Ustrojowy i rzesza konstytucjonalistów stoi na stanowisku, iż metaklauzula godności człowieka jest pierwotna przy aktu prawnego, jaki o niej jawnie stanowi, w związku z tym nie prawdopodobnie stać się derogowana (usunięta) z systemu prawa.

W polskim Kodeksie Cywilnym i Kodeksie karnym

Godność jest dobrem osobistym chronionym przez system prawny. Wspólnie z dobrym imieniem składa się na zdefiniowane w art. 23 Kodeksu cywilnego wyobrażenie czci. Z punktu widzenia kodeksu karnego pogwałcenie czyjejś godności jest przestępstwem znieważenia.

W nie całkiem Unii Europejskiej

Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej uznaje życie godności ludzkiej i stanowi, iż musi być płeć piękna szanowana i chroniona. W rozdziale I zatytułowanym Godność Jadłospis wymienia prawo do życia, prawo do integralności cielesnej zaś zakazuje tortur i nieludzkiego ewentualnie poniżającego traktowania bądź karania, natomiast niewolnictwa i pracy przymusowej.

W niezupełnie międzynarodowym

Powszechna Oficjalna wypowiedź Praw Człowieka, proklamowana przez Kongregacja Ogólne Narodów Zjednoczonych w Rezolucji 217 A (III) z 10 grudnia 1948 r., stwierdza w preambule, że “respekt przyrodzonej godności natomiast równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości i pokoju świata”, i w artykule 1, iż “wszyscy siła robocza rodzą się równi wobec względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni zachowywać się przy innych w duchu braterstwa.”

Zobacz też

• Słownikowe recenzja wyrazu godność w Wikisłowniku

Twórczość literacka przedmiotu

• Magdalena Środa, Idea godności w kulturze i etyce, Firma wydawnicza Borgis, Syreni gród 1993.
• F.J. Mazurek, Godność osoby ludzkiej podstawą praw człowieka, Lublin 2001.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o godności

Kategorie: Etyka • System prawny

Ten punkt dotyczy etyki. Zobacz ponadto: prometeizm – podniecenie polityczny.

Prometeusz na obrazie Heinricha Fügera (1817).

Prometeizm ewentualnie wygląd prometejska – prezencja etyczna, na rzecz której ideałem moralnym jest dobrowolne dyscyplina działań jednostki dobru większych grup społecznych czy też poniekąd całej ludzkości. Nawiązuje do mitycznej postaci Prometeusza. Oznacza i rewolta przeciw boskim wyrokom i siłom natury tudzież gehenna własne w opinia szczęścia ogółu.

Przykładami z literatury mogą być dr. Rieux z Dżumy Alberta Camusa, Kordian z dramatu romantycznego Juliusza Słowackiego natomiast Konrad w III części Dziadów Mickiewicza - jego prometejska powierzchowność ukazana jest w Wielkiej Improwizacji, stan doktora Judyma z Ludzi bezdomnych Stefana Żeromskiego zaś biblijny Adam w utworze Dies irae Jana Kasprowicza.

Pojęciem, które wiąże się z postawą Prometeusza, jest tzw. kompleks Prometeusza, alias staranie do uzyskania przewagi powyżej własnym ojcem.

Kategorie: Etyka • Motywy • PsychoanalizaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Moralność Kościoła katolickiego to zasady życia chrześcijańskiego, których celem jest zdobycie zbawienia. Kiedy pisał Jan Paweł II w Veritatis gloria, jest to kontrakcja na sondowanie „Nauczycielu, co dobrego mam postępować, tak aby przyjąć byt wieczne?” (Mt 19, 16).

Kościół twierdzi, iż zasady moralne mają twarz bezstronny, bo pochodzą od Boga-Miłości; system prawny Boże i naturalne jest niezmienne.

W chrześcijaństwie podstawą moralności jest podmiot Jezusa Chrystusa. Sposób postępowania chrześcijańska jest moralnością kazuistyczną (rób to, nie rób tego), atoli polega na wzroście w cnotach, nadprzyrodzonych (ze względu łasce, od chwili chrztu) i ludzkich.

Wskazania na rzecz moralności człowieka zawarte są w samej naturze człowieka (tzw. system prawny naturalne), a dodatkowo – ze względu Objawieniu – w Piśmie Świętym i w Magisterium Kościoła.

Ze Starego Testamentu nieprzemijający oblicze ma dziesięć przykazań. W Nowym Testamencie etyka skupia się na przykazaniu miłości i nauce Ośmiu błogosławieństw. Przede wszystkim wprawdzie przykładem jest integralne byt Chrystusa, doskonałego człowieka.

Dziełem traktującym o moralności w Kościele katolickim jest m.in. encyklika Jana Pawła II – “Veritatis Chwała”. O moralności pisali m.in. Św. Augustyn, Św. Tomasz z Akwinu, a większa część współczesnych Papieży. Jedną z ciekawszych encyklik dotyczących pewnych zagadnień moralnych jest dodatkowo Humanae Vitae Pawła VI.

Choć człowiek żyje we wspólnocie, etyczna zadłużenia ma zasadniczo oblicze osobny, byt moralne kierowane jest przez jednostkowe skrupuły, umysł i wolę. Polemizując z popularnymi w obecnej kulturze opiniami katolicy twierdzą, iż zasady moralne mają twarz rzeczowy – system prawny Boże i naturalne jest niezmienne. Ma ono twarz zalecany (przepis miłości bliźniego, a wówczas miłości w małżeństwie, rodzinie, w społeczności).

Zasady moralne obowiązują owszem w sferze osobistej, kiedy politycznej i gospodarczej (społeczna morał Kościoła). Kościół rzymskokatolicki uważa w takim przypadku, iż prawdopodobnie szacować zarówno jednostki, gdy ustroje, prawa i władze poniżej kątem wierności zasadom moralnym. Potępia w szczególności zabijanie, obok czym w charakterze zabijanie rozumie również przerywanie ciąży i eutanazję. Morał Kościoła dopuszcza dodatkowo w wyjątkowych przypadkach karę śmierci, która przenigdy nie była zakazana przez Kościół i papieży. Potępia również pozbawianie własności, niewola, zachowania seksualne nie prowadzące bez owijania w bawełnę do prokreacji (m.in. masturbację, petting), antykoncepcję, związki płciowe przedtem zawarciem małżeństwa, rozbijanie rodzin przez zdrady i rozwody (choć prawdopodobnie stać się stwierdzona w uzasadnionych przypadkach tzw. nieważność małżeństwa od początku jego zawarcia), w szerokim zakresie rozumianą “deprawację seksualną”.

Zobacz też

• Moralność

Przypisy

1. ↑ http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/encykliki/veritatis_1.html
2. ↑ http://www.opoka.org.pl/slownik/katolicyzm_mw.html
3. ↑ Cofreces Merino E., Garcia de Haro R., Telogia moralna fundamentalna, Firma wydawnicza M, Gród podwawelski 2004.

Kategorie: Kościół rzymskokatolicki • Sposób postępowania

Intelektualizm moralny – sąd głoszący, że podejście człowieka zależy zaledwie od jego wiedzy na rzecz włości i zła. Człowiek wiedzący co dobre nie prawdopodobnie zachowywać się źle – jeżeli przeto źle postępuje, oznacza to, że jego intelekt na idea włość jest niepełna.

Sformułowanie tego stanowiska przypisuje się Sokratesowi, jaki najwyższy twierdził, że grecka αρετη (arete) – w szerokim zakresie pojmowana czystość – tożsama jest z επιστημη (episteme) – wiedzą, poznaniem naukowym.

Jak podaje Arystoteles w Etyce eudemejskiej (1216 b):

Sądził jednakowoż (Sokrates), że każda niewinność jest wiedzą, z czego wynikało, że jaki wie o sprawiedliwości, jest sprawiedliwy.

Podobnie pisze Ksenofont w swoich Wspomnieniach o Sokratesie (III 9, 5):

Sokrates mówił, że praworządność i każda inna dziewictwo jest mądrością, bo sprawiedliwe i w ogóle wszystkie cnotliwe czyny są piękne i dobre. Mówił nadal, że ani ci, którzy posiadają ich wiedzę (tj. wiedzę o cnotach), nie wybiorą w zastępstwie nich niczego innego, ani ponadto ci, którzy jej nie posiadają nie mogą ich spełniać, aliści jeżeli co więcej spróbują, to bładzą.

Konsekwencją tego poglądu było zapewnienie, że cnoty jest dozwolone się wyszkolić, nie zważając na elitarnym poglądom artystokratów, że jest pani czymś przyrodzonym. W przyszłości, dziewictwo, w charakterze tożsama z wiedzą, jest jedna i nie jest dozwolone być cnotliwym w pewnej dziedzinie, a w innej w tym momencie nie.

Przekonanie to musiało mieć przewagę do paradoksów, które dostrzegał już sam Sokrates. W Hippiaszu Mniejszym znajdujemy między innymi taki ustęp:

Bo mnie się wydaje, Hippiaszu, nieco na cacy przeciwnego aniżeli ty mówisz. Ci, którzy szkodzą ludziom i krzywdzą ich, i oszukują, i uchybiają prawu z rozmysłem, a nie nie bacząc na woli, ci mi się wydają lepsi, aniżeli ci co nie bacząc na woli. Kiedy niekiedy ponownie wydaje mi się bez ogródek w przeciwieństwie; w takim przypadku błąkam się na tym punkcie: oczywista skutkiem tego, że nie mam wiedzy.

Wybrnąć z problemu wolno wyłącznie zajmując nieludzką postawę albo-albo: kto źle czyni, nie przypuszczalnie znać; jaki wie, nie prawdopodobnie zachowywać się źle, opisaną wyżej przez Ksenofonta. Prezencja ta dostępna jest tylko (chyba że w ogóle) nielicznym. Podczas gdy zauważył Owidiusz w Metamorfozach (VII 20-21):

widzę i pochwalam to, co lepsze, jakkolwiek wybieram gorsze.

Zdecydowanymi zwolennikami intelektualizmu etycznego byli cynicy i stoicy.

Bibliografia:

• Irena Krońska, Sokrates, partia Myśli i ludzie
• Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, T. 1
• Arystoteles, Etyka eudemejska

Kategorie: Etyka • Miłość mądrości starożytna

Ten punkt wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co wypada ulepszyć, być być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych do góry niedoskonałości prosimy nie dopuścić wzornik {{Wymuskać}} z kodu tego artykułu.

Normy moralne- elementy tworzące kulturę, nakazy postępownia akceptowane w danym kręgu kulturowym, które muszą być przestrzegane przez wszystkich ludzi z danego kręgu.

Postawa moralna – jest ukształtowana w wyniku oddziaływań wychowawczych, poniekąd stała zrzeszenie wiedzy, uczuć i motywów powodujących ustosunkowanie się jednostki do zjawisk moralnych w tej rzeczywistości w której człowiek żyje a wdrażających się w działalność.

Karmienie moralne

Wychowanie moralne – wg Muszyńskiego jest to sprawa sądowa wychowania i rozwijania w jednostce gildia ułatwiających jej seks z innymi osobami, postawy mające na celu dobro innych ludzi i ogólny profit, aktywne doskonalenie siebie przez prace na przedmiot społeczeństwa.

Wychowanie moralne nie jest dziedziną autonomiczną, jednak pozostaje w związku z innymi dziedzinami wychowania. Muszyński wyróżnia: 1) etap anomii moralnej: · krok amoralizmu – zachowania dziecka w tym okresie są niemoralne, albowiem ono nie posiada świadomości moralnej i z tego powodu społeczność zachowania akceptuje, 2) krok heteronomii · logocentryzm – pociecha nie jest zdolne do rozumienia cudzych stanów psychicznych i zachowuje się jeno na rzecz uzyskania własnych korzyści i tak aby uciec kary, · naginanie się – polega na uleganiu presji grupy w celu uzyskania akceptacji, 3) etap socjonomii moralnej · konwencjonalizm cny – człowiek identyfikuje się z normami moralnymi uznawanymi przez inne osoby, które są znaczące, 4) krok autonomii moralnej · etap pryncypializmu moralnego – zespół uznaje normy moralne za własne i dąży do przestrzegania ich w rozwiązanie bezwzględny. Oddział jest niezwykle krytyczna przy wszystkich innych osób, które przekraczają normy moralne i ów sekwencja przypada na jednostkę, w którym starała się pani decydować pewne dylematy moralne (15 – 17 lat), · stadium racjonalizmu moralnego – placówka zaczyna ocenić zasady funkcjonowania norm moralnych w społeczeństwie, jednakże również zaczyna docenić kompleksowość egzystencji ludzkiej, zaczyna oszacować zależności międzyludzkie, uznaje relatywizm przyzwoity na rzecz włości innych ludzi, · krok idealizmu moralnego – zespół rozwija własny organizm cny na podstawie zinternalizowanych wartości i wartości są w tym miejscu punktem odniesienia na rzecz własnego postępowania i oceny postępowania innych ludzi. Placówka jest tu w pełni uświadomiona, że kończąc tę fazę osiąga w swoim rozwoju.

Piaget udowodnił,że bieg przyzwoity człowieka przebiega(podobnie gdy postęp niepowierzchowny) w stadiach. 1) W etap pierwszym ,tzw.”stadium realizmu moralnego” dzieci charakteryzuje automatyczne posłuszeństwo poniżej zasad ,bez rozumowania bądź oceniania.Dziecko traktuje wszystkie dorosłe osoby mające estyma jak wszechpotężne i stosuje się do nałożonych przez nie zasad,nie kwestionując ich słuszności.W tym krok dzieci oceniają czyny w charakterze dobre albo złe biorąc poniżej uwagę dość ich konsekwencje aniżeli ukrytą za nimi motywację.Zupełnie pomijają myślenie czynu ,a czynią to skoro po prostu w inny sposób nie potrafią ,takie po prostu są prawa rozwoju moralnego. 2)W etap drugim (ok.7 - 12 rokiem życia) dzieci oceniają zachowania biorąc przy uwagę jego intencje.W tym etap pojęcia dzieci o tym co słuszne zaczynają się zmieniać.Surowe i nieelastyczne pojęcia włość i zła przejęte od rodziców z umiarem ulegają modyfikacji,w jej wyniku potomek uznaje np. że okłamywanie w niektórych sytuacjach jest usprawiedliwione i przeto niekoniecznie złe.Dziecko potrafi w tym momencie albowiem przyglądać się na świat z różnych punktów widzenia ,a to na efekt rozwoju intelektu.

Według Piageta, Kohlberga bieg zacny zależy od rozwoju umysłowego, alias od intelektu.Przebiega w dających się zaplanować stadiach, odpowiadających stadiom rozwoju intelektualnego. W miarę kiedy zmieniają się zdolności spostrzegania i rozumienia, rozwijający się człowiek wchodzi na przewyższający szczebel rozwoju moralnego. Jak postęp mentalny osiągnie szczebel dojrzałości, taki również ma obowiązek być kategoria rozwoju moralnego. W innym przypadku osobę uważa się za moralnie niedojrzałą, będącą wobec względem jednej ze sfer rozwojowych na poziomie dziecka.

Jeśli chce się zdobyć prawdziwą etyka ,postęp uczciwy musi tulić duet odrębne fazy : bieg postępowania moralnego i bieg pojęć moralnych. Wiedza samych dopiero co zasad moralnych nie gwarantuje moralności postępowania ,jako że behawior jest motywowane innymi czynnikami aniżeli mądrość. Presje społeczne ,rozwiązanie ich traktowania przez innych,posiadane pragnienia i coraz dużo innych czynników ma działanie na to kiedy się człowiek zachowa podczas gdy będzie musiał doprowadzić do realizacji wyboru. Z tej przyczyny do rozwoju moralnego niezbędna jest również etap intelektualnego uczenia się pojęć moralnych ,zasad tego co dobre a co złe w abstrakcyjnej, zwerbalizowanej formie. A na efektywność takiej nauki wypada wyczekiwać aż człowiek będzie uzdolniony do intelektualnego uogólniania i przenoszenia zasad postępowania z jednej sytuacji na inną. Wówczas uogólnione pojęcia moralne ,będące odzwierciedleniem wewnętrznym wartości społecznych jest dozwolone wymienić wartościami moralnymi.

Kohlberg ujmuje postęp przyzwoity w ramach trzech poziomów: 1.Poprzednio umowny (stulecie przedszkolny i młodszy stulecie oświatowy). Wyróżnia się tu:stadium „kary i posłuszeństwa” oraz :relatywizm instrumentalny”. 2. Typowy-13-16 rok kalendarzowy życia. Wyróżnia się tu:stadium „dobry chłopiec/dziewczyna”, faza „prawo i porządek”. 3. Postkonwencjonalny-po 16 roku życia do 20 roku życia. Wyróżnia się tu: krok „umowy społecznej i legalizmu” krok „uniwersalnych zasad sumienia”.”Dobry chłopiec/ pensjonarka” Każda działanie jest oceniana jak włość bądź zła. Bierze się wobec uwagę intencje jednostki, nie dopiero co konsekwencje danej czynności. Behawior zgodne z ogólnie przyjętymi normami społecznymi i rodzinnymi. „prawo i porządek”Podobnie podczas gdy w etap poprzednim reguły i normy społeczne muszą być postrzegane. Przejawia się oszacowanie na rzecz autorytetów.

Kategoria: EtykaUkryta kategoria: Artykuły wymagające dopracowania